Verslag voorjaarskamp maart/april 2011

Verslag van Lonnie ter Braak van het Gyno Camp voorjaar 2011.

Op 25 maart vertrok het voorjaarsteam richting Nepal. Ik ging voor de derde keer mee met Vrouwen voor Vrouwen als vrijwilliger, om samen met een Nepalees team, onder leiding van bestuurslid Tineke van der Laarse als coördinator, twee weken te werken aan de verzakkingsproblematiek van vrouwen in dorpen in het Dhading district. De veldklinieken waren georganiseerd samen met de Nepalese organisatie RHEST (Rural Health and Education Service Trust ) en Stichting Veldwerk

In Kathmandu ontmoetten de medewerkers van het Nederlandse en Nepalese team elkaar. Het gecombineerde team bestond uit artsen, verpleegkundigen, gezondheidsvoorlichters en gynaecologen. Nepalese gynaecologen in opleiding maken nu voor de derde keer deel uit van het team. De stage bij Vrouwen voor Vrouwen maakt een vast onderdeel uit van hun opleiding.

Op 27 maart vertrokken we met al onze spullen naar het eerste dorpje Phulkarka: slingerend de bergen in ten noordwesten van Kathmandu, een moeizame autorit van 10 uur , waarvan de laatste helft bijna stapvoets over zeer slechte wegen. Het had de afgelopen dagen geregend en daar was de weg niet beter op geworden. Ik wist niet dat ik zo wagenziek kon zijn!

Het was weer een hele sport om van de beschikbare ruimte op de lokale healthpost, geschikte werkruimtes te maken, zonder stromend water. Maar met behulp van touw, wasknijpers, tape, bont gekleurde doeken, bedden ,tafels en krukjes hadden we toch nog in een mum van tijd onze polikliniek gereed, verder ingericht met plastic bakken voor water, handdoeken, zeep, specula, heel veel handschoenen en heel veel maten pessaria.
Buiten waren tafels opgesteld ten behoeve van de registratie en de intake van de patiënten. Daarvoor hadden we lap-tops mee , op te laden met zonnepanelen. We vinden het erg belangrijk om ons werk goed te documenteren en zo follow – up onderzoek mogelijk te maken.

De Nederlandse artsen werkten samen met de drie Nepalese artsen. Het was goed om onze ervaringen te delen , zoals het al of niet behandelen van witte vloed en het beoordelen van de noodzaak tot operatie als een ring niet meer kan. Een verzakkingsoperatie is geen simpele ingreep. Er kunnen complicaties optreden, maar vooral: we zien nog al eens recidief-prolapsen: de vaginawanden of de top zakken als nog weer naar buiten waarschijnlijk mede ten gevolge van onvoldoende rust na de operatie en het zware werk dat de vrouwen moeten doen. Een ring als eerste behandeling lijkt in deze “ rural areas” absoluut een uitkomst. We hopen dat het evaluatie onderzoek ons hierover duidelijke aanwijzingen kan geven.
Het accent van ons werk ligt op het onderwijs: trainen van de lokale healthworkers. Na onze training zijn zij in staat zelf een verzakking te beoordelen en eventueel met een ring te behandelen. De vrouwen die een ring hebben gekregen komen bij problemen langs. Ook voor nacontrole, reinigen en het herhalen van de voorlichting, komen ze op de healthpost terug. De vrouwen kunnen leren de ring zelf te verschonen.
Juist in verband met dit onderwijs is het van veel extra waarde gebleken dat de Nederlandse artsen al enige ervaring in Nepal hebben: de overdracht gaat zoveel beter en professioneler! Het blijft tenslotte ons doel om overbodig te worden!

De kinderen van Phulkarka bleken kunstenaars in drummen en zingen: dat werd ‘s avonds een spontaan swingfeestje! Na twee dagen vertrokken we naar Salyantar waar VvV voor de tweede keer komt. Het is een meer uitgestrekte plaats. Al wandelend, na het werk, kregen we een prachtig beeld van de plaatselijke activiteiten: een naaiateliertje, een smidse, een steenfabriekje, een oliepers, heel veel werk op het land, en spelende kinderen.

Hier werden veel vrouwen gezien die vorig jaar door VvV waren behandeld. Fijn om te zien hoe blij vrouwen met hun ring waren, maar ook goed de klachten en problemen te horen: toegenomen witte vloed, te weinig verschoond, (want een lokale healthpost vroeg er toch 10 roepies voor : het hoort gratis te zijn!!) of een ring die te klein blijkt te zijn of de bekken bodem te slap: ring verloren….
Op de evaluatiebespreking aan het eind van de dag werd ons door lokale Salyantar bestuurders duidelijk gemaakt hoe zij onze aanpak waarderen met het vooraf voorlichting geven over de kampen aan de plaatselijke bevolking, met steun van RHEST die lokale vrijwilligers hiervoor traint, en de follow-up die we bieden.

Op het eind van de reis naar de volgende werkplek , twee dagen later stuitten we na een scherpe bocht in de weg, volkomen onverwacht, op een Nepalese muziek groep, die ons stond op te wachten bij een versierde poort. Dit bleek het dorp Patle, in Nalang. Een ontroerende ontvangst met bloemenkransen en thee: we voelden ons zeer welkom! We liepen verder naar de meest luxe plek die we tijdens deze kampen hebben meegemaakt, en waar we de hele volgende week zouden blijven: een Resort (Shreeban Nature Camp) waar we in grote tenten sliepen. Er waren zelfs douches met heet water! Bij aankomst was er een prachtig uitzicht over de 7-duizenders van de Himalaya keten. De rest van de week waren de witte bergen weer in de nevel verscholen.

In Nalang en het naburige Salang werkten we ieder 2 dagen. De kampen waren voorbereid door St. Veldwerk ondersteund door Deepti, onze Np vertegenwoordiger en RHEST. Geweldig wat liep de organisatie goed en wat was de healthpost, gesponsord door Korea, en beheerd door Veldwerk, in Nalang goed op orde! In Salang moest het ergste vuil eerst verwijderd worden, voor we onze werkruimtes weer konden inrichten met onze simpele hulpmiddelen. Maar daarna was het ook daar prima werken. We liepen er naar toe: prachtig over de flank van de berg, een uur heen en een uur terug, weldadig na een dag hard werken. Wil en Tineke kregen veel hulp van 2 Nederlanders, Emmy en Frans, die voor Veldwerk werkten en een weekje vrij hadden, omdat de lokale school dicht was.

De afscheidsavond was geweldig, met opnieuw de traditionele Nepalese drumband, blaasinstrumenten en folksongs. Wat houden Nepalesen van dansen! Intussen arriveerde er op het Resort wel een doodzieke man die wij -Nepalese en Nederlandse dokters- maar zeer beperkt konden helpen wegens gebrek aan middelen, maar die toch weer enigszins opgeknapt de volgende dag naar het ziekenhuis kon worden getransporteerd.

In totaal hebben we in acht werkdagen, op vier locaties bijna 1100 vrouwen behandeld. Zij hebben ook allemaal voorlichting over preventie van een prolaps hebben gekregen. Er zijn naar schatting 400 ringen geplaatst en 17 mensen doorgestuurd voor operatie. We hebben 20 lokale gezondheidswerkers opgeleid.

Kathmandu, met als z’n geuren, chaos, heilige plekken, winkeltjes, is haast “thuiskomen” als we er na 2 weken in terugkeren.
Volgend najaar gaan we weer!!

Lonnie ter Braak. April 2011